RSS

คุณครูครับ ผมมีเรื่องจะบอกคุณครูครับ

16 Jan

คุณครูครับผมมีเรื่องบอกคุณครูครับ “สมมุติว่าวันนั้นคุณครูไม่สอนไม่สั่ง และผมไม่ตั้งใจเรียน ผมคงไม่สามารถก้าวมาไกลได้ถึงขนาดนี้” ผมขอขอบคุณคุณครูทุกคนนะครับ แม้ชื่อของครูทุกท่านจะไม่ได้ปรากฎอยู่ในที่นี้ แต่ขอให้ครูรู้ไว้ว่าคุณครูไม่ใช่แค่เรือจ้างเหมือนที่ใครๆ เขาพูดกัน คุณครูเป็นมากกว่านั้น…และที่สำคัญคุณครูจะอยู่ในความทรงจำของพวกเราเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ตาม

ใครจะไปรู้ว่ายังมีบุคคลสำคัญอีกหลายคน (นอกเหนือจากพ่อและแม่) ที่สามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้ทั้งชีวิต หากความสำเร็จที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ผมเชื่อว่าบุคคลเบื้องหลังจะต้องมีคุณครูที่เคารพรักอยู่แน่นอน

ถ้าต้องการติดตามอ่านบทความอื่นๆ ของผม กรุณาแวะเข้าไปชมได้ที่ www.somchartlee.com บ้านหลังใหม่ของ “ที่นี่มีเรื่องเล่า” ครับ

แววครูดูออก

ในวัยเด็กนอกจากจะบ้าพลังชอบเล่นเป็นมนุษย์ไฟฟ้า แต่งตัวเป็นพระเอกในหนังจีนกำลังภายในและหนังจักรๆ วงศ์ๆ แล้ว ผมยังชอบร้องเต้นเลียนแบบนักร้อง และก็ชอบทำตัวเป็นคุณครูประจำชั้นตอนอยู่บ้าน จำได้ว่าสมัยวัยประถมผมจะไปซื้อชอล์กหลายๆ สีนำมาเขียนบนแผ่นยิปซั่มข้างฝาบ้านจำลองเป็นกระดานดำ โชคดีที่ผนังชั้นสองด้านนอกเป็นบริเวณที่เก็บอะไหล่และเศษผ้ากองโต ไม่ใช่ห้องนอนของใคร ไม่งั้นมีหวังถูกตีเพราะเล่นยึดพื้นที่ละเลงเขียนตัวหนังสือจนเต็มพื้นผนัง แม้จะไม่มีนักเรียนสักชีวิตนั่งอยู่จริง แต่ผมก็สนุกกับการใช้จินตนาการสอนวิชาศิลปะและภาษาไทย ไม่รู้ด้วยเหตุนี้รึเปล่า เลยเป็นคนชอบสอนหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ ถึงแม้จะไม่ได้ยึดเป็นอาชีพหลัก แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นนักเรียน นักศึกษา นั่งพยักหน้า ดวงตามีประกายส่งสัญญาณอนุมัติว่า “เออเอ็งเอาข้าอยู่”

ชมครูออกสื่อ

เนื่องในวันครูผมขอใช้พื้นที่นี้กล่าวขอบคุณคุณครูผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของผมในวันนี้ครับ

เริ่มจากการขอบคุณมิสเสาวลักษณ์ อาจารย์ใหญ่สมัยประถมโรงเรียนสมรรถภาพวิทยา ที่คอยปกป้องและถือหางตอนที่ผมยังเป็นเด็กไร้เดียงสา ไม่มีความมั่นใจ เกือบถูกครูมิจฉาชีพใส่ร้ายป้ายสีจนเกือบจะเสียเพื่อนทั้งห้องไป ถ้าไม่มีวันนั้นผมอาจต้องย้ายโรงเรียนหรือไม่ก็กลัวจนไม่ยอมไปเรียนหนังสืออีกเลย

ขอบคุณครูหมวดภาษาอังกฤษทุกคน ที่โรงเรียนรัตนโกสินทร์สมโภชบางขุนเทียน ที่คอยเป็นกำลังใจ ชื่นชม จนผมค้นพบว่าเป็นคนมีพรสวรรค์ในการใช้ภาษาอังกฤษ และนี่คือจุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่ทำให้ผมเบนเข็มมาเรียนในโรงเรียนเครืออัสสัมฯ ที่ๆทำให้เด็กบ้านน้อออกบ้านนอกอย่างผมได้เปิดหูเปิดตากับเขาบ้าง คุณครูรู้มั๊ยครับว่าโรงเรียนของเรา (ชื่อที่แสนจะแปลกและยืดยาว) ทำให้ผมได้เป็นกัปตันห้องโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย และนี่คือครั้งแรกที่ผมได้รับบทผู้นำแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

ขอบคุณมาสเตอร์แอนโทนี่ คุณครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชย์ (ACC) ที่คอยสอนเทคนิคการพูดในที่ชุมชน (Public Speaking) ให้ สอนผมตั้งแต่ยังต้องท่องจำบทความยาว 3 หน้ากระดาษจนสามารถสนทนาเป็นภาษาอังกฤษกับเขารู้เรื่อง ขอบคุณเป็นอย่างสูงกับรางวัลชิ้นแรกที่ผมภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต นั่นคือการได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งจากการแข่งขันประกวดสุนทรพจน์เป็นภาษาอังกฤษ จัดโดย Young Speakers Club ซึ่งในเวทีนั้นต้องแข่งกับเพื่อนต่างสถาบันตั้งมากมายไม่ว่าจะเป็น Saint Joseph, Saint John, Holy, YWCA ฯลฯ ถ้าใครถามผมว่าผมได้ภาษามาจากใคร ผมตอบได้ทันทีว่ามาจากมาสเตอร์แอนโทนี่คนนี้ครับ You are the Greatest teacher.

ขอบคุณอาจารย์เกลน ผู้หยิบยื่นโอกาสและคำแนะนำที่ดีๆให้ตอนสมัยที่ยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC) สำหรับผมอาจารย์คือ John Keating ในหนังเรื่อง Dead Poet Society เพราะอาจารย์ไม่ได้สอนแค่ให้ผมมีความรู้ติดตัว แต่อาจารย์สอนให้ผมมีจินตนาการและความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างสุดความสามารถ ผมภูมิใจที่ครั้งหนึ่งเคยมีส่วนร่วมในการก่อตั้งชมรม ABAC Arcadia ชมรมที่มุ่งเน้นพัฒนาทักษะความสามารถทางด้านศิลปะและภาษาของนักศึกษา แม้ว่าวันนี้ชื่อของชมรมจะหายสาบสูญไปแล้ว แต่ประสบการณ์ที่ได้รับมันมีค่ามากมายมหาศาล ทำให้ผมพัฒนาทักษะความเป็นผู้นำ กล้าที่จะคิด กล้าที่จะฝัน กล้าที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตเพื่อสิ่งที่ดีกว่า ภูมิใจสุดๆ ตอนที่ได้เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยร่วมกับเพื่อนอีก 2 คนในการเข้าร่วมประชุมนานาชาติ (Asian Student Conference), และอีกครั้งตอนเข้าประกวด Nation Junior Contest ในปีแรกร่วมกันเพื่อนอีก 2 คน จากเรียงความนับหมื่นฉบับ เราได้ถูกคัดเลือกให้เข้าสัมภาษณ์กับคุณ Andrew Biggs และผู้บริหารของ The Nation จนกระทั่งเข้ารอบสุดท้าย แม้จะไม่ชนะเลิศ แต่เราก็ชนะใจคนดูทั้งฮอลล์ในการแข่งโต้วาทีเป็นภาษาอังกฤษ ทุกรางวัลที่ได้รับตอนอยู่เอแบค อาจารย์เกลนจะเป็นทั้งที่ปรึกษาและผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จนั้นทุกครั้ง ขอบคุณอาจารย์จริงๆ You are my Hero

ขอบคุณ Sharon Oliver, Director of Graduate Admission Officer ที่ Bentley College ที่หยิบยื่นความช่วยเหลือให้ตอนที่ประเทศไทยประสบกับภาวะวิกฤตด้านการเงินในปี 2540 การสัมภาษณ์ครั้งนั้นทำให้ผมได้ทุนเรียนฟรีจากมหาวิทยาลัยด้วยการเป็นผู้ช่วยงานวิจัยให้กับศาสตราจารย์ท่านหนึ่ง (Graduate Assistantship) แถมยังเป็นคนไทยคนแรกที่ได้เป็นหัวหน้าหอของ Graduate Dorms ด้วย (Resident Assistantship) ปีนั้นถือว่าเป็นปีที่โชคดีที่สุดเลยก็ว่าได้ Sharon, I owe you a Big Time.

ยังมีคุณครูอีกตั้งหลายคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อในที่นี้ ผมขอส่งความปรารถนาดีนี้ให้คุณครูทุกคนรวมถึงคนทุกคนที่เป็นครู ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง ทองที่ท่านปิดหลังพระแม้จะเป็นเพียงแค่แผ่นทองคำเปลว แต่มันอาจชุบชีวิตคนเลวให้กลายเป็นดี คนไม่เอาไหนให้เป็นคนเอาถ่าน คนไม่ได้การให้กลายเป็นคนมีประโยชน์ของแผ่นดิน

ผมขอมอบเพลง You Raise Me Up ปิดท้ายแทนคำขอบคุณ ผมเคยใช้เพลงนี้ตอนปิดท้ายคอร์สตอนที่ยังสอนอยู่ที่ MUIC (Mahidol University International College) ขอนำมาเปิดอีกครั้งเพื่อแสดงความเคารพต่อคุณครูทุกคน ที่ทำให้ชีวิตของผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งมีชีวิตที่ไม่ธรรมดา

 
Leave a comment

Posted by on January 16, 2013 in Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: