RSS

เรื่องเก่ามาเล่าใหม่

31 Dec

ปี 2554 กำลังผ่านไป นึกย้อนกลับไปถือได้ว่าเป็นปีแห่งเรื่องราวจริงๆ ถ้าเป็นละครก็เรียกได้ว่าเป็นหนังชีวิตที่มีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้นในทุกตอน

Every destination has its course, every cause has its reason ทุกเป้าหมายปลายทางมีหนทางรออยู่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุผลของมั

สำหรับผมปีนี้ถือเป็นปีแห่งความมหัศจรรย์ ที่ปนไปด้วยวิบากกรรมและเรื่องเหลือเชื่อ เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลง ทั้งเรื่องการงาน ครอบครัว และยังมีแฝงด้วยวิกฤตการณ์ทางธรรมชาติและปรากฎการณ์ทางธรรมอีกด้วย

เป็นปีที่ผมได้สัมผัสถึงความรัก ความไม่คาดฝัน ความไม่แน่นอน และสัจธรรมหลายๆอย่างรวมกัน ดูรูปทรงแล้ว เห็นทีคงไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นลางบอกเหตุกลายๆ ที่ดูคล้ายจะเป็นความลงตัวที่พอดิบพอดี

จะเป็นอะไรนั้น ผมอยากให้คุณอ่านบันทึกฉบับนี้ตั้งแต่ต้นจนจบตอน ถือเป็นบทสรุปส่งท้ายของปีที่ผมตั้งใจเขียนขึ้นมาไว้เตือนสติตัวเอง และมันอาจเป็นกำลังใจให้ใครบางคนกล้าที่จะคิดและบอกกับตัวเองว่า “ฉันต้องทำ..ทำอะไรสักอย่างแล้ว”

“จงอย่าประมาทกับการใช้ชีวิต เพราะถ้าคุณพลาดหรือเผลอคิดผิดเพียงแวบเดียว คุณอาจหมดโอกาสทั้งชีวิตในการได้ทำบางสิ่งบางอย่างที่ควรจะเสร็จไปได้ตั้งนานแล้ว”

เพื่ออรรถรสการอ่าน ผมขอเล่าเป็นฉากๆ highlight เฉพาะเหตุการณ์เด่นๆ ที่เกิดขึ้นในรอบเดือน พร้อมตบท้ายด้วยข้อคิดที่แฝงไว้กับเรื่องราวในตอนนั้น

มกราคม 54 : จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่กับการลาออกจากงานประจำที่ KBank กับตำแหน่งสุดท้าย Senior Vice President, Department Head of SME CRM 

เดือนมกราคมปีนี้เป็นปีที่ผมตัดสินใจลาออกจากงาน ท่ามกลางความงงงวยของคนรอบข้าง เพราะว่าหน้าที่การงานกำลังไปได้สวย สำหรับใครหลายคนคงเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยากที่จะละทิ้งโอกาสในการเติบโตในองค์กรที่มั่นคง แต่สำหรับผมมันเป็นความคิดชั่ววูบที่ดูหนักแน่น และมั่นใจว่าคงไม่มีใครสามารถเปลี่ยนใจเราได้ในวินาทีนี้

สำหรับคนส่วนใหญ่ การลาออกหมายถึง การก้าวไปอยู่ในองค์กรอื่นที่มีโอกาสทางอาชีพที่ดีขึ้น การเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ทำงานที่ตรงกับความถนัดและความสามารถมากขึ้น ไม่นับรวมถึงปัจจัยลบต่างๆ เช่น ความไม่พึงพอใจกับเงินเดือนและสวัสดิการที่ตัวเองได้รับ ความไม่ลงรอยกับนาย รู้สึกอึดอันต่อสภาพแวดล้อมการทำงานและเพื่อนร่วมงาน ฯลฯ

ผมผ่านตรงนั้นมาหมดแล้ว แต่ครั้งนี้ความรู้สึกมันเปลี่ยนไป…บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่ที่แน่ใจคือ “เราต้องเชื่อในสัญชาตญาณของเราว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ดีกว่ารออยู่ข้างหน้า”

คำถามที่ยังค้างคาอยู่ใน ณ ขณะนั้นคือ “แล้วเราจะออกไปทำอะไร?”, “แน่ใจนะว่าเราไม่ได้กำลังประชดชีวิตอยู่!!!” ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เสียงเรียกร้องจากข้างในมันดังเกินกว่าที่จะรั้งการตัดสินใจครั้งนี้

หากจุดเปลี่ยนสถานีชีวิตนี้ทำให้เราไปถึงเป้าหมายปลายทางได้เร็วขึ้นจริง ผลลัพธ์ใน 5 ปีข้างหน้าคือบทพิสูจน์ที่ชี้ชัดว่า “เราไม่ได้เดินหลงทาง” ภาระกิจต่อจากนี้ไปจึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ท้าทาย และปราศจากความเคยชินโดยสิ้นเชิง

และนี่คือปรากฎการณ์ครั้งสำคัญที่เกิดขึ้นกับผมในปีนี้ อย่างที่ผมบอกในตอนแรก ผมว่ามันเป็นมากกว่าความบังเอิญนะ หรือถ้าจะพูดอีกแง่นึง มันอาจเรียกได้ว่าคือ “ธรรมะจัดสรร” ก็ได้ ความหมายของชีวิตที่แฝงอยู่มันคือท่วงทำนองที่ผมเรียนรู้จากการถอดความออกจากปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้น มันคือเรื่องจริงหรืออุปทาน นั่นคงไม่สำคัญมากไปกว่า “เราได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง”

อดีตและปัจจุบัน คนเดียวกันที่เปลี่ยนไป

ความสำเร็จของแต่ละคนได้มาไม่เท่ากัน ไม่ได้อยู่ที่ว่าใครถึงก่อนใคร หรือได้มากกว่าใคร แต่อยู่ที่ว่าเมื่อไหร่เราสามารถสะกดคำว่า “พอ” ได้ชัดถ้อยชัดคำ

ผมเคยคิดว่าตำแหน่งหน้าที่ ชื่อเสียง เงินทอง จะนำมาซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับใครๆ หลายคน ด้วยความที่อยากจะเป็น  someone somebody จึงขวนขวาย ไขว่คว้า ทำทุกอย่างให้ได้ดีที่สุด อารมณ์ประมาณ Perfectionist ใครทำอะไรไม่ได้ดังใจ ก็จะลงมือทำเอง เพราะเชื่อว่าจะทำทั้งทีมันต้อง “เป๊ะ”

การดำเนินชีวิตท่ามกลางการแข่งขัน และความคาดหวังจากคนรอบข้างมันเป็นอะไรที่เหนื่อย เหนื่อยจนทำให้คิดถึงเพลง “เหนื่อยไหมดาว” ของมาช่า

และแล้วดราม่าของละครเรื่องนี้มันก็จบลงง่ายๆ ด้วยน้ำมือของผมเอง การตัดสินใจลาออกมันเป็นอะไรที่บ้ามาก แต่คุณรู้ไหมผมต้องรวบรวมความกล้ามากเท่าไหร่ที่จะยอมพังปราสาททรายเพื่อแลกกับจิตอิสระที่ต้องการไขว่คว้า ออกตามหา “ความสุขที่แท้จริง”

ผมเคยท้อแต่ก็ไม่เคยยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ จนมาครั้งนี้ผมขอยอมยกธงให้กับความทะเยอทะยาน ที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของ “ความสำเร็จในชีวิต” การชนะใจตัวเองต่างหากคือคำตอบแรกของการเดินทางต่อไปข้างหน้า

แม้จะมีอารมณ์ “เสียดาย” บ้างกับเงินเดือน 6 หลัก, รถประจำตำแหน่ง, ห้องทำงานและเลขาส่วนตัว แต่ผมไม่คิดลังเลที่จะสลัดทุกสิ่งในเบื้องหน้า เพราะรู้ว่าวันหนึ่งอีโก้ที่สะสมมานานนับสิบปีมันจะกลายเป็นแผลกดทับที่ทำให้เราเกิดอาการอัมพาตทางใจ

ผมน่าจะดีใจใช่ไหม ที่ตัดสินใจกดปุ่ม “Reset” ในวันที่ตัวเองยังมีความกล้าพอ

ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่เป็นครูให้ผมได้สัมผัสของจริง ที่ไม่มีในห้องทดลอง

ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่ทำให้ผมสัมผัสถึง “ความรักและความผูกพัน” ที่มอบให้กันในวันที่ผมต้องการกำลังใจ

ในวันที่ผมเดินจากองค์กรที่ผมรักนี้มา..ผมเพิ่งจะได้รู้ว่า “เรากลายเป็นคนที่ถูกรักมากที่สุดคนหนึ่ง” คำพูด สีหน้า แววตา และอ้อมกอดจากคนใกล้ตัว มันคือกำลังใจที่ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง

ผมเชื่อเหลือเกินว่าเมื่อเราตั้งใจทำอะไรให้ดีที่สุดแล้ว แม้วันนี้มันจะยังไม่เห็นผล แต่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมของมัน เราจะได้รับมันกลับมาเป็นร้อยเท่าทวีคูณ

ข้อคิดประจำเดือน “การลาออกจาก comfort zone คือการเมินเฉยต่อความเคยตัวและความเคยชิน ถ้าคิดจะก้าวเดินต่อ ต้องไม่ท้อต่ออุปสรรค และต้องยอมรับกับความเสี่ยงที่เปรียบเสมือนยากระตุ้นหัวใจ”

*********************************************************************

กุมภาพันธ์ 54 : เดินทางแสวงบุญเพื่อสักการะ 4 สังเวชนียสถานที่เนปาลและอินเดีย 

ตามรอยสังเวชนียสถาน

ทันทีที่ตัดสินใจออกจากงาน ก็เหมือนมีแรงดลใจให้ได้ไป สังเวชนียสถาน คนอื่นใช้เวลาเป็นแรมปีในการเตรียมตัวเตรียมใจ ของผมใช้เวลาเพียงแค่อาทิตย์กว่าๆ ก็ได้ไปที่นั่นอย่างไม่คาดฝัน

ในชีวิตเคยไปอินเดียมาแล้วครั้งนึง ไม่เคยคิดว่าจะกลับไปอีก แต่มาครั้งนี้เป้าหมายมันเปลี่ยนไป ในระหว่างที่อยู่ในระยะทำใจ “การเดินทางไปแสวงบุญ” ดูจะตอบโจทย์บางอย่าง ให้เราได้ค่อยๆ คิดและค้นหาคำตอบในระหว่างทาง

ด้วยความที่ไม่พยายามความหวังอะไรมากกับการไปในทริปนี้ มันเลยทำให้เราไม่ต้องพกอะไรที่หนักๆ ตามไปด้วย พักผ่อนกายเห็นทีคงจะยาก แต่พักผ่อนใจนี้ได้กลับมาเต็มๆ

ตามรอยสังเวชนียสถาน

ไปครั้งแสวงบุญครั้งแรกก็ถูกจัดหนักกับ “ทุลักทุเลทัวร์” คือทั้งตกเครื่องบิน เดินทางไกลมากกว่าสิบชั่วโมงจากที่นึงไปสู่อีกที่นึง บางคืนแทบไม่ได้นอน แถมยังต้องตื่นแต่ตีสี่ อาหารการกินไม่ถูกปาก ที่พักก็น่ากลัวมากๆ ห้องน้ำก็ไม่ต้องพูดถึง กว้างมากเลยเพราะทุ่งนี้มีให้เลือกตามอัธยาศัย แต่พอถึงที่หมายในแต่ละที่ ได้กราบองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า น้ำตาแห่งความปิติก็ไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว เรื่องจริงมันยาวกว่านี้มาก ถ้าเป็นไปได้อยากให้คุณมีโอกาสได้ไปเหยียบดินแดนพุทธภูมิสักครั้งในชีวิตด้วยตัวคุณเอง

ข้อคิดประจำเดือน “การพักผ่อนกายก็เปรียบเหมือนการชาร์จแบตด้วยไฟฟ้า ใช้ไปได้สักพักแบตก็หมด แต่การพักผ่อนใจคือการเติมความสุขด้วยความสว่าง เมื่อคุณพบแสงธรรมในใจแล้ว ต่อให้ถูกใช้ไปเท่าไหร่แบตก็ไม่มีวันเสื่อม”

*********************************************************************

มีนาคม 54 : เปิดตัวหนังสือ “คิดออกนอกหน้า” หนังสือเล่มแรกของชีวิต และนี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นนักเขียน (มือไม่อาชีพ)

หนังสือ คิดออกนอกหน้า โดย @somchartlee

ประสบการณ์ 5 ปีที่ผ่านมากับการคลุกคลีอยู่ในวงการธุรกิจ SMEs ทำให้ผมได้รับการชักชวนเปิดคอลัมน์ Insight Out ในนิตยสาร SME Thailand รายเดือน เผลอแผล็บเดียวเขียนไปแล้วกว่า 30 ตอน เลยได้เวลาปัดฝุ่นนำมา Rewrite และรวบรวมเป็น Pocket Book หนังสือเล่มแรกที่ถือเป็นอีกหนึ่งในความภูมิใจครั้งหนึ่งในชีวิต

รายได้จากการเขียนทั้งหมด ผมขอร่วมสมทบเป็นทุนการศึกษาให้แก่ชุมชนการเรียนรู้แนวเศรษฐกิจพอเพียง ภายใต้โครงการพระเมตตาสมเด็จย่า ที่แม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ท่านใดที่อยากอุปการะเด็กเขาชาวดอยผู้ด้อยโอกาส สามารถคลิ๊กได้ที่ลิงค์นี้เลยครับ (โครงการพระเมตตาสมเด็จย่า)

งานเปิดตัวหนังสือ “คิดออกนอกหน้า” ที่ร้าน @Barn 36

ขอบคุณ ท่าน ว.วชิรเมธี คุณบัณฑูร ล่ำซำ พี่จิก ประภาส ชลศรานนท์ และอาจารย์ธันยวัชร์ ขาโหดประจำรายการ SME ตีแตก ที่ได้ให้เกียรติเขียนคำนิยมให้แก่หนังสือเล่มนี้เป็นการเบิกชัย และขอบคุณคนสำคัญอีก 3 คน คุณวัชรมงคล แห่ง Bathroom Design คุณธเนศ จาก Divana Spa และคุณปีเตอร์ จาก Daddy Dough ที่เป็นกรณีศึกษาและแขกรับเชิญพิเศษในงานเปิดตัวหนังสือ “คิดออกนอกหน้า” เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2554 ที่ Barn @36

สำหรับใครที่อยากเชียร์แบบออกนอกหน้า เชิญสมัครเป็นสมาชิกร่วมอุดมการณ์ แบ่งปันความคิดกันได้ที่นี่ คิดออกนอกหน้า Facebook FanPage

ข้อคิดประจำเดือน “เมื่อคุณรักใครสักคน ก็จงรักให้หมดหัวใจ เมื่อคุณรักในสิ่งใด ก็จงตั้งใจให้ดีที่สุดกับสิ่งที่คุณทำ”

*********************************************************************

เมษายน 54 : เร่ิมงานบรรยายและงานที่ปรึกษาด้านการตลาด

ผมเริ่มกลับมาทำงานตามสิ่งที่ถนัด แต่ก็เฝ้าบอกกับตัวเองว่า “จะไม่ทำงานจนลืมเวลาพักผ่อนและดูแลคนรอบข้าง” เราคงไม่สามารถจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม คือทุ่มสุดตัว อินมากจนลืมดูแลสังขาร พอทีกับอะไรที่มันสุดโต่ง

SME’s wisdom ใน GM Biz

ตอนนี้ก็รับเป็นที่ปรึกษาด้านการตลาดให้กับกลุ่มผู้ประกอบการ SMEs โดยเน้นเรื่องการวางแผนกลยุทธ์ การพัฒนาผลิตภัณฑ์ การสื่อสารประชาสัมพันธ์ และแนะนำการคิดแคมเปญ CRM เพื่อรักษาฐานลูกค้าเก่าและหาลูกค้าใหม่ เผื่อเอาไว้ว่าจะทำงานอาทิตย์นึงไม่เกิน 3 วัน จะได้มีเวลาเหลือพอที่จะทำเรื่องมันๆ ต่อได้

เวลาส่วนที่เหลือผมก็รับงานบรรยายให้กับ สมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย มหาวิทยาลัย และก็หน่วยงานเอกชนบ้าง นอกจากนี้ก็ยังคงมีคอลัมน์เล็กๆ SMEs Wisdom  ในนิตยสาร GM Biz ที่มีอาจารย์ธันยวัชร์ @mktmag เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการ

ข้อคิดประจำเดือน “จงทำงานเพื่อเลี้ยงตัวให้มีชีวิต แต่จงอย่าใช้ทั้งชีวิตทำงานเพื่อเลี้ยงตัว”

*********************************************************************

พฤษภาคม 54 : เข้าคอร์สปฏิบัติธรรมกับ พระอาจารย์ประสงค์ ปริปุณฺโณ

คอร์สปฏิบัติธรรม Rest & Relax

ในเดือนนี้มีกัลยาณมิตรท่านหนึ่งชวนให้เข้าคอร์สปฏิบัติธรรมกับหลวงตา ประสงค์ ปริปุณโณ พระวิปัสสนาจารย์ผูัมากด้วยอารมณ์ขัน แง่คิดเชิงบวก และเป็นผู้เขียนหนังสือ “หักหอกเป็นดอกไม้” อีกด้วย คอร์สนี้จัดขึ้น ณ สถานปฏิบัติธรรม มูลนิธิเติมน้ำใจให้สังคม โดยคุณภูษณ ปรีย์มาโนช อดีตผู้บริหาร dtac เป็นผู้เอื้อเฟื้อสถานที่

สถานที่นี้เป็นบ้านพักตากอากาศทรงไทยที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นสถานปฏิบัติธรรมที่มีบรรยากาศสัปปายะ ร่มรื่น สะดวก(แต่ไม่สบาย) การได้ฟังธรรม การได้ลงมือปฏิบัติ และทำกิจกรรมต่างๆ พาให้ Rest & Relax สมชื่อจริงๆ

อาจารย์ธีรยุทธ เวชเจริญยิ่ง ผู้แต่งหนังสือ “สอนแม่ปฏิบัติธรรม” เป็นวิทยากรพิเศษสำหรับคอร์สนี้ ท่านมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องพุทธศาสนาดีมาก นอกจากนี้ยังมี อาจารย์สิญจ์และอาจารย์เล็ก ที่มาช่วยสอน “จี้กง” ให้เรารู้จักบริหารลมปราณเพื่อให้มีสุขภาพที่แข็งแรงกันอีกด้วย

หนึ่งในกิจกรรมที่ผมประทับใจมากในครั้งนั้นคือการบรรยายธรรมให้เรารู้สำนึกบุญคุณของพระในบ้าน ไม่รู้คุณเป็นเหมือนผมไหม แค่ได้ฟังเพลงค่าน้ำนมหรืออิ่มอุ่น แล้วรู้สึกไปตามเนื้อร้อง แค่นี้ก็พอจะทำให้น้ำตาเอ่อคลอเบ้าออกมาโดยไม่ต้องอายใคร

เสร็จการบรรยายธรรม จู่ๆ พระอาจารย์ก็บอกให้เราควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ไม่ได้ให้เอาไว้ใช้พูดคุยกันอย่างที่เราคิด แต่ให้เราโทรหาคนที่เรารักและบอกให้เขารู้ว่าเรารักเขามากแค่ไหน

ผมรู้ในทันทีว่าจะโทรหาใคร แม่คงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยว่า ลูกทำไมโทรกลับมาที่บ้านทั้งๆ ที่อยู่ในระหว่างปฏิบัติธรรม ด้วยความที่เราไม่ได้บอกรักกันตลอดเวลา จึงเป็นอะไรที่เขินมากแต่ผมก็พยายามอยู่ เริ่มต้นด้วยการถามว่าแม่ทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยัง เอาบุญมาฝากนะ พอหมดเรื่องคุย คำว่า “รักแม่” ในที่สุดก็หลุดออกจากปาก อั้นพองามแต่พอได้พูดออกไปแล้ว โคตรภูมิใจเลยครับ

ข้อคิดประจำเดือน “จงอย่าเขินที่จะบอกรักคนใกล้ตัว ทำดีกับใครเท่าไรไม่สู้ทำดีและสำนึกบุญคุณต่อบุพการี”

*********************************************************************

มิถุนายน 54 : Special BD Present กับทริปล่องเรือไปกับ ATime Traveller

เรื่องต่อจากเดือนที่แล้ว ด้วยความบังเอิญผมมีโอกาสได้พาแม่ไปล่องเรือไหว้พระทำบุญในเดือนเกิดพร้อมกับพี่สาวและกัลยาณมิตรอีกหลายคน ดีใจที่แม่ชอบ แม่บอกไม่เหนื่อยดี เพราะทีม ATime เขาดูแลดีมาก โดยเฉพาะอาหารการกินบนเรือนั้นสุดยอดมากขอบอก

ในทริปนั้นมีดีใจเชาๆ เป็นผู้นำทริป มุขบางมุขฟังแล้วขำกลิ้งจนกรามค้างเลย ในระหว่างเดินทางกลับขึ้นฝั่ง ก็มีมินิคอนเสิร์ตเล็กๆ กลางแม่น้ำเจ้าพระยา แขกรับเชิญในวันนั้นคือ “พี่มินท์ และพี่ปั่น” คงไม่ต้องบอกนะว่าทำไม ATime เขาถึงเลือกนักร้อง 2 ท่านนี้มาลงเรือร่วมกับเรา เพราะดูจากอายุอานามแล้วน่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมาย 555

โชคดีที่รู้ตัวมาก่อนว่าจะได้ขึ้นร้องเพลงคู่กับพี่มินท์ เลยซ้อมร้องมาเป็นอย่างดี แต่บนเวทีจริงนั้น…หนาวมาก กลัวร้องล่ม แค่นั้นยังไม่พอพี่ปั่นยังให้ร้องต่ออีกเพลง ลืมเนื้อบ้างไรบ้าง แต่ก็เป็นการร้องเพลงบนเรือที่มีความสุขจริงๆ ฟังของจริงได้ที่คลิปข้างล่างนี้เลยครับ

ข้อคิดประจำเดือน “การทำในสิ่งที่ตัวเองรัก มันทำให้หัวใจเราพองโตและมีความสุขที่ไม่เล็กน้อยเลย”

********************************************************************* >>> กดคลิ๊กเพื่ออ่านต่ออีก 6 เดือน

กรกฎาคม 54 : ในวันที่คุณพ่อล้มป่วยเข้า รพ. ด้วยอาการเส้นเลือดแตกในสมอง

ทันทีที่ออกจากงาน ผมสัญญากับตัวเองว่า จะพยายามให้เวลากับคุณพ่อให้มากที่สุด ถ้าเป็นไปได้อยากมีเวลาพาท่านไปสวนลุมด้วยตัวเอง อย่างน้อยก็อาทิตย์ละครั้งหรือสองครั้ง เพราะตลอดระยะเวลา 5-6 ปีที่ผ่านมาเราแทบจะไม่มีเวลาทำหน้าที่ลูกที่ดีเลย เราตื่นมาท่านก็ไปสวนลุมแล้ว เรากลับบ้านท่านก็นอนแล้ว เป็นอย่างนี้อยู่นานมาก จนมีอยู่วันหนึ่งเราไม่ต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัด เลยมีเวลาอยู่กับบ้านกับเขาบ้าง วันนั้นโดนคุณพ่อทักแรงๆ ว่า “ยังมีพ่อคนนี้อยู่หรือเปล่า” เราถึงกับอึ้งไปเลย เรารู้ว่านั่นคือประโยคแสดงความเป็นห่วง แต่พอได้ยินมันก็ปวดจี๊ดขึ้นสมองเหมือนมีใครมาทุบหัวอย่างจัง เราคงเป็นลูกที่แย่มากเลยใช่มั๊ย

วันนี้เรามีโอกาสแก้ตัวแล้ว พยายามทำตัวเป็นลูกที่ดีขึ้น มีเวลาจิบชาพูดคุยกันบ้าง การผูกเชือกร้องเท้าให้พ่อ ได้พาพ่อไปสวนลุม ขับรถพาพ่อไปเที่ยวเล่นกินข้าวอะไรบ้าง มันทำให้บทสนทนาระหว่างเรานั้นมีระยะห่างน้อยลง

เพียงแค่ 3 เดือนกับภาระกิจกลับตัวพยายามเป็นลูกที่ดีขึ้น คุณพ่อก็มีอันต้องล้มป่วยลงด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก admit อยู่ใน รพ.เกือบเดือน ถ้าเป็นสมัยก่อนเราคงทำได้แค่มาเยี่ยมพ่อหลังเลิกงาน แต่ตอนนี้พ่อคือบุคคลสำคัญ เราตัดสินใจเลื่อนงานออกไปทั้งหมดเพื่อให้ได้อยู่เฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลจนกระทั่งพ่อหายดี วันนี้พ่อกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว เดินได้ตามปกติ แต่ก็ยังต้องมีพี่เลี้ยงคอยดูไม่ให้ห่างสายตา

ผมคงไม่ใช่ลูกที่ดีที่สุดของพ่อ แต่ลูกคนนี้ก็จะพยายามที่สุดเพื่อเป็นลูกที่ดีให้ได้

ข้อคิดประจำเดือน “ความรักของพ่อแม่นั้นยิ่งใหญ่ ใช้ใจฟังแทนหูแล้วคุณจะรู้ว่ารักนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง จงตอบแทนบุญคุณในวันที่เขายังมีชีวิต อย่าปล่อยให้มันติดค้างในใจในวันที่สายเกิน”

*********************************************************************

สิงหาคม 54 : เดินทางไปเยือนอังกฤษและสก็อตแลนด์เป็นครั้งแรก

เกิดมาในชีวิตไม่เคยไปอังกฤษ และในวันนี้ก็ได้ไปสมใจ แถมยังต้องเดินทางไปคนเดียวอีกด้วย กว่าจะขอวีซ่าผ่านเล่นเอาคางห้อยอยู่เหมือนกัน เรื่องภาษานั้นไม่ใช่อุปสรรค แต่เรื่องหาที่พักและการวางแผนการเดินทางสิเรื่องใหญ่ โชคดีที่ได้รู้จักน้องคนหนึ่งทางทวิตเตอร์และอีกคนทางเฟสบุ๊ค น้องๆ กำลังเรียนอยู่ที่นั่นพอดี เลยได้คำแนะนำดีๆ มาหลายเรื่อง แถมยังอุตส่าห์ตามมารับที่สนามบินและพาเที่ยวกรุงลอนดอนอีกด้วย น้ำใจคนไทยไม่เคยเหือดแห้งไปจริงๆ

ผมโชคดีที่มีเพื่อนอยู่ที่สก็อตแลนด์เลยทำให้ทริปนี้ประหยัดค่าที่พักไปเยอะเลย ผมถ่ายรูปมาเป็นพันเลย อัพรูปเกือบทุกคืนกลัวลืมว่าได้ไปที่ไหนมาบ้าง ผมได้ประสบการณ์มากมายจากการเดินทางนี้ แม้ว่าจะใช้เวลาและเงินไปไม่ใช่น้อย แต่ก็ได้ความมันและบทเรียนมาเป็นของแถมเต็มกระบุง โดยเฉพาะตอนขึ้นรถไฟผิดขบวนเนี่ย ฮามาก

ถ้าเพื่อนๆ อยากอ่านบททวิตย้อนหลังเกี่ยวกับการตลาดแดนผู้ดี เชิญติดตามอ่านผ่าน Google Docs ได้ผมแนบลิงค์ไว้ที่นี่ได้เลยครับ MKTUK Tweet 

ทัวร์ลอนดอน เปิดตามองผู้ดีอังกฤษ

รวมมิตรสก็อตแลนด์

ข้อคิดประจำเดือน “การเดินทางไปยังสถานที่แปลกหูแปลกตาทำให้เกิดแรงบันดาลใจไม่ใช่น้อย จงอย่าคิดเปรียบเทียบว่าของใครดีกว่าใครในเมื่อมาตรฐานความดีของเราไม่เท่ากัน เหมือนก็ดี ต่างก็เอา เลือกที่มันชอบและเหมาะก็พอดี”

*********************************************************************

กันยายน 54 : คิดออกนอกหน้าออกรายการ Read Around by SE-ED

เดือนนี้ “คิดออกนอกหน้า” ได้ออกอากาศทางทีวี สามารถติดตามชมใน My Youtube Channel ครับ

คิดออกนอกหน้าในรายการ Read Around

คติธรรมประจำเดือนกันยายน “จงฝันให้ใหญ่แล้วไปให้ถึง สถานีถัดไปของคิดออกนอกหน้าคือการมีรายการทีวีเป็นของตัวเอง”

*********************************************************************

ตุลาคม 54 : เดินสายทัวร์กฐินทั่วไทย

อย่างที่ทุกคนทราบว่า ช่วงนี้เป็นช่วงใกล้เข้าพรรษา ชาวพุทธทั้งหลายเลยมีโอกาสได้เข้าวัดเข้าวากันมากขึ้น ผมและเพื่อนๆในคณะ เราตั้งชื่อกันว่าเป็น “กลุ่มบุญพอใจ” คือมีความพึงพอใจในการเข้าวัด ปฏิบัติธรรม และทำบุญทำทานเพื่อขัดเกลาจิตใจ ในเดือนนี้เราจึงมีโอกาสได้เดินทางไปในหลายๆ ที่ทั้งที่กรุงเทพฯ และต่างจัดหวัด

กฐินธรรมนำบุญ

การทำโรงทานนั้นได้ให้คติธรรมแก่เราเหมือนกัน หลายคนมาเพื่อรับบุญ หลายคนมาเพื่อแย่งบุญ แต่ในฐานะของคนทำบุญ เราเองก็ต้องเตือนสติตัวเองเหมือนกันไม่ให้มีจิตใจขุ่นมัว เวลาเห็นอะไรที่ไม่ถูกต้อง เช่นการแซงคิว เอาเปรียบผู้อื่นด้วยการต่อแถวเวียนวน เมื่อเห็นความไม่เป็นระเบียบ เราจึงต้องสร้างกฎกติกาเพื่อแก้ไขปัญหาการชุลมุนแย่งของที่ระลึกหรืออาหารที่มาทำแจก ได้ผลบ้างก็ดีไป ไม่ได้ผลก็อย่าคิดโกรธพาลใส่จนกลายเป็นอกุศล

ข้อคิดประจำเดือน “ความสงบในจิตใจไม่ได้เกิดขึ้นที่วัด แต่เกิดขึ้นที่นี่ ตรงนี้และเดี๋ยวนี้ กุศลกรรมเริ่มต้นตั้งแต่เจตนาในการทำบุญ จะมากหรือน้อยไม่สำคัญ เท่าการทำบุญด้วยใจอันบริสุทธิ์”

*********************************************************************

พฤศจิกายน 54 : น้ำท่วมกรุง รวบรวมพลพรรคช่วยเหลือผู้ประสบภัย

มีทั้งเรื่องโศกเศร้าและเรื่องดีๆ เกิดขึ้นในเดือนนี้มากมาย ลองติดตามอ่านบทความของผมย้อนหลัง สนุกและซึ้งกินใจรับรองได้

ขอขอบคุณแทนผู้ประสบภัยทุกคนหากคุณคือหนึ่งในจิตอาสาที่ช่วยกันบรรเทาทุกข์ให้เมฆฝนนั้นพ้นเลยผ่านไปในที่สุด You are The Heroes

ปิดทองหลังครัว และ ครัวนี้มีแต่ให้

น้ำท่วมขี้หมูไหล คนดีมารวมกัน และ อาสาพาทัวร์ Voluntour ลงลุย

ข้อคิดประจำเดือน “จงหาทางคืนกำไรสู่สังคมจากความสามารถที่ธรรมชาติเป็นผู้มอบให้”

*********************************************************************

ธันวาคม 54 : เข้าคอร์สปฏิบัติธรรมกับ พระอาจารย์ ว.วชิรเมธี แสวงบุญที่พม่า และเลี้ยงปีใหม่ส่งท้ายปลายปี

เดือนนี้ผมเพิ่งอัพบล็อกไปทั้ง 3 บล็อก โปรดติดตามอ่านย้อนหลังได้ที่ลิงค์ทั้ง 3 ลิงค์นี้ครับ

วันที่ฉันทิ้งอดีตและลืมอนาคต

พรแสวง(บุญ)

ทหารของแผ่นดิน

ข้อคิดส่งท้ายปลายปี “มงคลของชีวิตคือการได้พร 3 ประการคือ การรักตัวเอง รักผู้อื่น และได้ทำสิ่งที่ตนรัก ทำได้ 3 ข้อนี้ ชีวิตก็มีสุขแล้ว”

หนังเรื่องนี้มีความยาว 365 วัน แต่มีเรื่องให้น่าจดจำไม่ซ้ำวันและซ้ำเดือน ปีนี้กำลังผ่านไปแล้ว ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังวาดฝันวางแผนอนาคตอันสวยหรู ขอให้จงปราณีตกับความคิดที่จะลงมือทำ อย่าปล่อยให้ความคิดนั้นลอยนวล เพราะเมื่อตั้งใจแล้วไม่ได้ทำก็เท่ากับเป็นการเสียพลังงานคิดโดยเปล่าประโยชน์

คิดได้มากกว่าได้คิด ทำได้มากกว่าได้ทำ ขอให้ทุกสิ่งที่ตั้งใจคิดและทำ ประสบผลสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ทุกประการนะครับ

สวัสดีปีใหม่จาก @somchartlee

จบบริบูรณ์

 
11 Comments

Posted by on December 31, 2011 in CRM, dhamma, Experience, Travel, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

11 responses to “เรื่องเก่ามาเล่าใหม่

  1. @oweera

    December 31, 2011 at 7:59 pm

    ดีใจที่ได้ร่วมงานและติดตามพี่ใช้คับ

     
    • @somchartlee

      January 3, 2012 at 6:43 pm

      ยินดีเช่นกันครับน้องชาย

       
  2. Pop

    January 3, 2012 at 12:42 pm

    โปรแกรมงานแน่นตลอด 12 เดือน..เรียกว่าใช้ชีวิตอิสระซะคุ้มเชียวนะครับ ยังไงผมขอเป็นกำลังใจในก้าวใหม่ของพี่ใช้ในการเป็นนักเขียน,วิทยากร รวมถึงนักร้องสมัครเล่น(แต่เสียง+perform ดีมากๆ)นะครับ;-)

     
    • @somchartlee

      January 3, 2012 at 6:43 pm

      ขอบคุณมากครับป๊อป ไปขอนแก่นเมื่อไหร่ จะกริ๊งกร๊างหานะครับ

       
  3. เหวิน

    January 3, 2012 at 1:30 pm

    ขอบคุณครับ ผมได้อ่านบทความทั้งหมดแล้ว และก้ต้องขอบคุณสำหรับบทความที่มาจากนักเขียนที่ไม่ใช่มืออาชีพ แต่ผมว่าอ่านแล้วประทับใจไม่แพ้มืออาชีพเลยที่เดียว เฮียไช้เป้นอีก 1 สุดยอดกัลยาณมิตร ที่ผมรู้สึกถึงความดีงาม และมิตรภาพที่เฮียไช้เป็นทั้งผู้ให้และผู้รับของคนรอบข้าง ที่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในสัมพันธภาพที่ดี ดีใจมากที่ได้มีโอกาสทำบุญร่วมกัน และขอให้เฮียไช้ มีความสุขทุกนาที สุขภาพดีทุกลมหายใจ

     
    • @somchartlee

      January 3, 2012 at 6:41 pm

      ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับเหวิน ถึงน้ำหนักจะมากแต่ก็ลอยได้ ณ เวลานี้🙂 เช่นเดียวกันผมดีใจที่ได้รู้จักเพื่อนเหวิน ที่นับเป็นกัลยาณมิตรที่มีความเสมอต้นเสมอปลาย มีความโอบอ้อมอารีย์ และให้ความช่วยเหลือเต็มที่ในทุกเรื่อง ขอให้ความดีของเหวินนำพาให้พบแต่สิ่งดีๆ เจอคนดีๆ และมีสุขภาพกายใจที่แข็งแรงตลอดปีและตลอดไปนะครับ

       
  4. happysandy

    January 3, 2012 at 5:53 pm

    Happy New Year ค่ะ อาจารย์

     
    • @somchartlee

      January 3, 2012 at 6:42 pm

      Happy New Year ครับแซนดี้ สบายดีรึเปล่า ข่าวคราวไม่เคยรู้…

       
  5. kamolbhorn

    January 3, 2012 at 11:06 pm

    So great ja .Happy New Year ja.

     
  6. ไอ้แสบสิ่ว

    March 23, 2012 at 9:57 am

    ^^ ดีใจมากกว่า ที่ได้เจอกัน ได้รู้จักกันคะ .. .. แล้วก็ภูมิใจในตัวพี่ชายมาก ดีใจที่ได้เจอพี่ชาย ณ วันทุกวันนี้ ..

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: